sumaja

SHENJAT E KIJAMETIT بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ Afërsia e ndodhjes së Kijametit

Afërsia e ndodhjes së Kijametit

Ajetet dhe hadithet e sakta udhëzojnë në atë, se ndodhia e Kijametit nuk dihet, ndërsa paraqitja e shumicës së shenjave të Kijametit është argument se është afruar dhe se ne jemi në ditët e fundit të kësaj bote.
All-llahu s.v.t thotë:“Njerëzve u është afruar koha e llogarisë së tyre, e ata të hutuar në pakujdesi nuk përgatiten fare për të.”- (El ENBIJA – 1).
Njerëzit të pyesin për kijametin(katastrofën) e ti thuaj:”Për atë di vetëm Allahu!E,ku mund ta dish ti,ai ndoshta është afër!” (El AHZAB 63)
“Kurse Neve ai na duket afër” (El Me’arixh 6-7)
“Momenti (i katastrofës së përgjigjthshme) është afruar, e hëna është çarë (në dysh)” (El KAMER – 1).
...... dhe shumë ajete tjera që tregojnë afrimin e fundit të jetës së kësaj bote, dhe kalimit në botën tjetër ku çdo veprues gjenë veprën e tij, nëse ka vperuarë mirë do të gjejë të mirën, e nëse ka vepruar vepra të këqia do të gjejë të keqën.
I Dërguari s.a.v.s thotë “ Jam dërguar une dhe kijameti si këta dy-dhe bëri me shenjë me dy gishtat”57
Pejgamberi s.a.v.s thotë: “Afati i juaj nga afati i popujve që kanë kaluar, është sikur koha në mes namazit të Ikindisë dhe perëndimit të diellit”58
I Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] thotë:“ jam Dërguar në fillimin e Kijametit”( thotë Albani e transmeton Ed-Dulabijj. Në librin (El-Kuna) 1/23 dhe ibn Munedih në librin El-Marifeh 2/234/2 dhe zingjiri është i saktë (shiko më gjërësisht silsiletus-sahiha 2/467 (808)). Transmeton ibn Umeri r.a dhe thotë : ishim ulur me Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] ndërsa dielli kishte rënë mbi kodrën Kuajkiam (kodër në anën jugore të Mekkes për 12 mila) pas namazit të Ikindisë, Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] tha: “ Jeta e juaj në krahasim me jetën e atyre që kanë kaluar është sikurse ajo që ka mbetur nga dita dhe ajo që ka kaluar” - (Transmeton Ahmedi në Musnedin e tij (8/176) Ahmed Shakiri thotë: zingjiri është i saktë).
Kjo tregon se ajo që ka mbetur në krahasim me atë që ka kaluar është shum pak, mirëpo koha që ka kaluar nuk e din askush përveç All-llahut s.v.t. dhe nuk është transmetuar nga i mbrojturi (i Dërguari)
57 Sahihul Buhari,Kitabu rekaik,babu kavlin nebijji : buithtu ena we saatu kehatejni,nga sehli r.a (11/347 meal fet-h).
58 Sahihul Buhari,Kitabu Ehadithil enbijai,babu ma dhukire an beni israil (6/495-meal fet-h).

diçka e saktë që kufizon kohën, e që ne të mbështetemi në atë,e të dihet koha që ka mbetur nga ajo që ka kaluar, mirëpo dihet se është shum pak në krahasim me atë që ka kaluar.59 Nuk ekzistonë fjalë më e pasur se fjala e të Dërguarit [salallahu alejhi ve selem], që tregon afrimin e ditës së Kijametit, ku thotë: : Jam dërguar unë dhe kijameti afër (së bashku) saqë do të më kalonte. – (Musnedi i Ahmedit 5/348, Ibnu Haxheri thotë: e transmeton Ahmedi,Taberiu dhe zingjiri i hadithit është i mirë-Fet-hul Barij 11/348).
Ky është sinjal që flet për afrimin e kijametit me shpallejn e Pejgamberit [salallahu alejhi ve selem] derisa është frikësuar i Dërguari [salallahu alejhi we selem] se do ta kaloj.

Çlirimi i Mesxhidul Aksas

Nga shenjat e kijametit është çlirimi i Mesxhidul Aksas, sikur që është lajmëruar në hadithin që e transmeton Avf ibn Malik r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Numëro gjashtë ndodhi që do të ndodhin para kijametit…(dhe ka përmendur)...çlirimin e Mesxhidul Aksas”.
Në kohën e Umer ibn Hatabit u plotësua çlirimi i Mesxhidul Aksas në vitin gjashtëmbëdhjet hixhrij, siç thonë historianët musliman.
Shkoi Umeri r.a bëri marëveshje me banorët e saj, e çliroj dhe e pastroj nga Çifutët dhe të Krishterët, e ndërtoj një xhami në anën e kibles të Mesxhidul Aksas2.
Transmeton Imam Ahmedi me zingjirë nga Ubejd ibn Adem thotë: Kam dëgjuar Umer ibn Hatabin duke i thënë Ka’bul Ehbarit3, ku mendon të falem? E ai tha: Nëse e merr mendimin tim, falesh pas rrasës ashtuqë gjithë Kudësin do ta kesh para vete. Umeri r.a tha: Jo o biri i qifutes,

1 shih: Et-Tedhkireh të Kurtubiut f.(629-630).
2 shih: El-bidaje ve Nihajeh (7/55-57).
3 Është Ka’b ibn Matia’ El-Humejrij nga dijetarët dhe nga dijetaët e pasuesve të librit, e ka pranuar islamin në kohën e Ebu Bekrit r.a, ndërsa në kohën e Umerit r.a. ka shkuar në medine pastaj ka jetuar në sham dhe ka vdekur në kohën e hilafetit të Uthmanit r.a. pasiqë i ka kaluar njëqindvite.
Shih: Tekribu tehdhib(2/135), Tehdhibu Tehdhib(8/438-440), Tedhkiretul Hufadh (1/52).

Do të falem aty ku është falë i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] dhe shkoi në anën e Kibles dhe atje u falë, pastaj erdhi e shtrojë rrobën e mbllodhi bërllokun në rrobën e tij dhe kështu vepruan njerëzit tjerë.1

Dërgimi i Pejgamberit [salallahu alejhi ve selem]

Dërgimi i Pejgamberit [salallahu alejhi ve selem]
I Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] na ka lajmëruar se dërgimi i tij është lajmërim për afrimin e kijametit dhe se ai është Pejgamber para kijametit, në hadithin që e transmeton Sehli nga i Dërguari [salallahu alejhi ve selem]: “Jamë dërguar para kijametit sikur këta dy, dhe bëri shenjë me dy gishtat (gishtin tregues dhe të mesëm)”.1
Transmeton Enesi r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Jamë dërguar para kijametit sikur këta dy, dhe bashkoi gishtin tregues me gishtin e mesëm”.2
Transmeton Kajs ibn Ebu Hazim nga Ebi Xhubejrete se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Jamë dërguar në fillim (të shenjave) të kijametit”3.
Prandaj shenja e parë e kijametit është dërgimi i të zgjedhurit (Muhamedit salallahu alejhi ve selem) ai është Pejgamberi i fundit, nuk vjen pas Tij Pejgamber tjetër, por e pason me rradhë kijameti sikur që vie me rradhë gishti i mesëm pas gishtit tregues dhe nuk ka gishtë tjetër në mes tyre, apo siç ia kalon njëri gishtë tjetrit.4
Aludon në këtë transmetimi i Tirmidhiut: “Jamë dërguar unë dhe kijameti si këto dy (në transmetimin e Ebu Davudit thotë: “Bëri shenjë me gishtin tregues dhe të mesëm”)- për sa ja kalon njëri gishtë tjetrit.5
Në transmetimin e Muslimit thotë Shu’betu: kam dëgjuar Kataden duke thënë sikur që ia kalon njëri(gishtë) tjetrit, nuk e di, e ka përcjellur nga Enesi apo është fjalë e Katadës6.
Thotë Kurtubiu: Shenja e parë nga shenjat e kijametit është Pejgamberi, ngase është pejgamber i kohës së fundit dhe është dërguar, ndërsa mes atij dhe kijametit nuk ka pejgamber tjetër.7
Allahu s.v.t thotë:{ Muhamedi nuk ka qenë babai i asnjërit prej burrave tuaj por ai ishte i dërguari i Allahut dhe vulë e të gjithë pejgamberëve, e Allahu është i dijshëm për çdo send}.
1 sahihul buhari, kitabu rekaik, babu kavlin nebiji:buithtu ena ve saatu ke hatejni, (11/347-fet-h).
2 sahihu muslim, kitabul fiten ve eshratus saaati, babu kurbu saaati (18/89-90-sherh imam Nevevij).
3 transmetoi Dulabij në ((El-Kuna))(1/23) dhe ibnu munedih në ((el-m’arifeh)) (2/234/2).
4 shiko: ((et-tedhkireh)) f.625-626, fet-hul barij 11/439 dhe tuhfetul ehvedhij sherhu tirmidhij 6/460.
5 xhamiu tirmidhij, dhe hadithi është i mirë.
6 sahihu muslim, kitabul fiten ve eshratus saati, babu: kurbus saati ((18/89-sherh Nevevij))
7 shih:Et-tedhkiretu fi ehvalil mevta f.626.

Fitneja e thënjës “Kur’ani është i krijuar”

Pas kësaj më vonë në kohen e dinastis Abasite ndodhi fitneja e fjalës “Kur’ani është i krijuar”.
Këtë fjalë e e thoshte Halifeja Abasijë, El-Me’mun, dhe në këtë e pasuan Xhehmit dhe Mu’tezilit të cilët e kanë përkrahur tek ai.
Për këtë çështje u sprovuan shumë nga dijetarët Islam dhe mbi muslimanët ndodhi sprovim i madh, e që i angazhoi një periudhë të gjatë kohore dhe përshkak të kësaj fjale hynë në besimin e muslimanëve bindje që nuk ishin nga besimi i tyre.
Kjo është njëra nga fitnet, ndërsa fitnet që kanë ndodhur janë shumë dhe nuk kan fund dhe vazhdojnë fitnet të dalin dhe të shtohen.
Përshkak këtyre fitneve muslimanët u ndanë në fraksione të shumta, ku çdonjëra nga ato thërret në veten e saj dhe pretedon se është në të vërtetën, kurse të tjerët në të kotën.
I Dërguari [salalahu alejhi ve selem] ka lajmëruar për ndarjen e këtij ummeti siç janë ndarë popujt që kanë qenë para tyre.
Transmeton Ebu Hurejra r.a. se i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Janë ndarë jehudët në shtatëdhjet e një fraksione, dhe janë ndarë të krishterër në shtatëdhjetë e dy fraksione, ndërsa do të ndahet ummeti im në shtatëdhjet e tri fraksione. (transmetohet në “Sunenet” përveç Nesaiu).
Nga Ebi Amir Abdullah ibn Luhaj thotë: kemi bër haxhin me Muavije ibn Ebi Sufjanin, e kur kemi arrit në Mekke u ngrit pasi që fali namazin e drekës dhe tha: “Vërtet i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve sele]ka thënë: “Vërtet pasuesit e librave (Jehudët dhe të krishterët) janë ndarë në fenë e tyre në shtatëdhjetë e dy fraksione, ndërsa ky ummet do të ndahet në shtatëdhejt e tri fraksione-që do të pasojnë epshin-të gjitha do të jenë në zjarrë përveç njërës dhe ai është xhemati (ata që pasojnë xhematin e parë të muslimanëve).
Vërtet nga ummeti im do të dalin njerëz që epshi do të hyjnë tek ata (risit në fe) siç hynë hidrofobi në të sëmurin, nuk lenë damarë ose nyje e mos të hyjë”.
Pasha Allahun o ju Arab nëse nuk e kryeni atë me të cilën ka ardhur Pejgamberi juaj, të tjerët nga njerëzit më tepër do të lënë veprimin me të.

Pasimi i traditave të popujve të kaluar

Nga fitnet e mëdha është edhe pasimi i traditave të Jehudëve dhe të krishterëve dhe emitimi i tyre.
Disa nga muslimanët kanë emituarë mosbesimarët, i përngjajnë atyre, kanë marrë sjelljet e tyre dhe u kanë pëlqyerë ata.
Kjo është vërtetim i asaj që ka lajmëruar Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] në hadithin që transmeton Ebu Hurejra r.a. se i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Nuk do të ndodhë Kijameti derisa ummeti im të mos vepron atë që kanë vepruar popujt e kaluar, pëllëmb pas pëllëmbe dhe kut pas kuti” i thanë: O i Dërgauar i Allahut! Siç veprojnë Persianët dhe Romakët?
Tha: “E kush mund të jetë prej njerëzve përveç atyre”.(Transmeton Buhariut).
Ndërsa në transmetimin e Ebu Seid i thamë: O i Dërguar i Allahut! Jehudët dhe të krishterët?
Tha: e kush?(nëse jo ata). (transmeton Buhariu dhe Muslimi).
Ibn betali thotë: “I Dërguari [salallahu alejhi ve selem] ka lajmëruar se ummeti i tij do të emitojnë gjërat e shpikura, risit dhe epshet, ashtu siç ka ndodhur me popujt e më hershëm para tyre dhe ka lajmëruar në shumë hadithe se të fundit janë më të këqinjë dhe se kijameti nuk ndodhë vetëm në njerëzit më të këqinjë, kurse feja mbetet tek njerëz të veqantë”
Ibn Haxheri thotë: “Shumica e asaj që ka lajmëruar i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] ka ndodhur dhe do të ndodhë ajo që ka mbetur nga ajo që ka lajmëruarë”.
Në këtë kohë ka shumë nga muslimanët që u përngjajnë mosbesimtarëve nga lindja dhe perëndimi, ashtuqë burrat dhe gratë tona u përngjajnë burrave dhe grave të tyre dhe janë sprovuar me ta derisa ka rritur çështja tek disa njerëz të dalin nga feja, duke besuar se nuk mundet të ndodhë përparimi, civlizimi vetëmse me hudhjen e Kur’anit dhe sunnetit pas shpine.
Kush e njeh islamin e saktë e kupton se ku kanë rënë muslimanët në shekujt e fundit, nga largimi prej mësimeve të islamit, daljes nga akideja e tij, ashtuqë nuk ka mbet tek disa nga islami përveç emrit.
Kanë gjykuar ligjet e mosbesimtarëve dhe janë larguarë nga sheriati (ligji) i Allahut.
Prandaj nuk ka cilësim më i plotë se sa përshkrimi i Pejgamberit [salallahu alejhi ve selem] muslimanët në emitimin dhe arbitrimin e tyre te mosbesimtarët, kur thotë: “Pëllëmb pas pëllëmbe, kut pas kuti, derisa nëse hynë në vrimën e hardhucës do ti pasoni”.
Imam Neveviu thotë: “Qëllimi me fjalën pëllëmbë, kutë, dhe vrimë është përshkrimi i përgjasimit të madh atyre, ndërsa me fjalën përgjasim ka për qëllim ndjekjen e tyre në mëkate e jo në mosbesim dhe në këtë ka mrekulli të dukshme në të Dërguarin [salallahu alejhi ve selem], ngase ka ndodhur ashtu siç ka paralajmëruar”.
Fitnet nuk kanë fund, fitnet e grave, të pasuris, dashuria ndaj epsheve, dashuria ndaj fuqis, sundimit dhe postit, të gjitha këto janë fitne ndoshta e shkatërrojnë njeriun, lusim Allahun të na ruajë dhe të na shpëtojë.

KAPITULLI PARË

Shenjat e Kijametit

Pjesa e parë – definimi i shenjave të kijametit

Pjesa e dytë – pjesët e shenjave të kijametit

Pjesa e tretë – shenjat e vogëla të kijametit

Pjesa e parë
Definimi i shenjave të kijametit
Shenjave të kijametit në gjuhën arabe i thuhet: “eshratus saati”. Kuptimi i fjalës:Eshartu-e që është njëjës i fjalës Eshratu-është:shenjë.
Esaatu në kuptimin etimologjik ka për qëllim një pjesë prej pjesëve të natës ose ditës.
Domethënja e fjalës Esaatu në kuptimin terminologjik:
Momenti në të cilin do të ndodh kijameti quhet Esaatu,quhet me këtë emër përshkak të llogaris së shpejt që bëhet,ose përshkak që i habit njerëzit në atë çast dhe vdesin të gjitha krijesat me një thirrje.60
Shenjat e kijametit janë ato shenja të cilat ndodhin para Kijametit dhe tregojnë afrimin e Kijametit.
Fjala (Es-saatu) – Kijameti vjen me tre kuptime:
Es-Saatu Esugra (Kijameti vogël) – është vdekja, kush vdes kijameti i tij ka ndodhur ngase ka hyrë në botën e Ahiretit.

59 En nihajetu/El fitenu wel melahim (1/195).
60 shiko:En nihajetu fi garibil hadith (2/422),lisanul arab (8/169),tertibul kamusul muhit (2/647) t[ Tahir Ahmed Errevazij.

Es-saatul Vusta – (Kijameti i mesëm) – është vdekja e njerëzve të një shekulli, siç tranmseton Aishja r.a dhe thotë: Fshatarët kur vinin te i Dërguari i All-llahut [salallahu alejhi ve selem] e pyetnin: kur do të ndodhë Kijameti ? shikonte në më të riun nga ata dhe thoshte “nëse jeton ky, para se të vjetrohet bëhet kijameti i juaj” kishte për qëllim vdekjen e atyre që u fliste. ( Fet-hul Barij 11/363)
Es-saatul Kubra – ( Kijameti i madhë) – është ringjallja e njerëzve nga varret e tyre për llogaritje dhe shpërblim.
Në Kur’an kur të përmendet fjala “Es-Saatu” ka për qëllim Kijametin e madh.
All-llahu s.v.t thotë: .”Njerëzit të pyesin për es-saatu (kijametin)” (el Ahzab 63).
Allahu thotë:“është afruar Es-saatu”(el kamer 1). don të thotë është afruar Kijameti.
All-llahu s.v.t ka përmendur dy Kijametet në Kur’anin fisnik-kijameti i madh dhe kijameti i vogël- gjenë se si janë përmendur dy Kijametet në një sure, siç është në suren
“El-Vakia 1-7”
Sëpari ka përmendur kijametin e madh, ku Allahu s.v.t. thotë:{E kur të ngjajë ndodhia (kijameti).Realiettin e asaj ndodhie nuk ka kush që do ta përgënjeshtrojë. Ajo është që rrëzon, është që ngrit (lart). (ajo ndodh) Kur toka tundet me dridhje të forta. E bëhet pluhur i shpërndarë. Dhe ju ndaheni në tri grupe.
Pastaj në fund të sures është përmendur Kijameti i vogël, dhe ajo është vdekja :
Përse pra,kur arrin shpirti në fyt, E ju në atë moment shikoni (se çpo i ngjet). E Ne jemi më afër tek ai se ju, por ju nuk e shihni” (VAKIA 83:85)
Gjithashtu ka përmendur dy kijametet në suren “El-Kijame”. Në ajetin e parë është përmendur Kijameti i madhë “Betohem në ditën e kijametit” (El KIJAME:1),pastaj ka përmendur vdekjen, thotë: “Jo dhe Jo! Po kur të arrijë (shpirti) në gropë të fytit (të gjoksit)”(El KIJAME : 26 ) dhe ky është kijameti i vogël.
E shumë vende tjera në Kur’anin fisnik ku nuk mjafton vendi që t’i përmendim të gjitha. Ne në këtë rast kemi për qëllim të përmendim shenjat e Kijametit të madh, të cilat janë përmendur në Kur’an dhe sunnet.61

Pjesët e shenjave të kijametit

Shenajt e kijametit ndahen në dy pjesë:
1. shenjat e vogëla: janë shenjat që ndodhin para Kijametit për një kohë të gjatë, dhe janë prej llojit tëadaptuar, sic është ngritja e diturisë, paraqitja e xhehlit, pirja e alkoolit,garimi në ndërtim ….. e të tjera, ka mundësi paraqitja ndonjë shenje nga këto e shoqëruar me shenjat e mëdha ose pas shenjave të mëdha.
2.Shenjat e mëdha: janë ndodhi të mëdha që paraqiten me afrimin e ndodhies së Kijametit, nuk janë ndodhi të natyrshme, siç është paraqitja e dexhallit, zbritja e Isaut a.s, dalja e Jexhuxhit dhe Mexhuxhit dhe lindja e diellit nga perëndimi ( shiko Et-Tedhkireh të Kurtubiut f.624) ( Fet-hul Barij 13/485)

Disa dijetarë kanë ndarë shenjat e kijametit në aspektin e paraqitjes në tre pjesë:62

1) shenjat që janë paraqitur dhe kan kaluar
2) shenjat që janë paraqitur dhe vazhdojnë të shtohen
3) dhe shenjat që ende nuk janë paraqitur deri tash

Dy grupet e para janë nga shenajt e vogëla të Kijametit, ndërsa në pjesën e tretë marrin pjesë shenjat e mëdha dhe disa shenja të vogëla.

Pjesa e tretë
Shenjat e vogëla të kijametit
Shenjat e vogëla të kijametit që i kanë përmendur dijetarët janë shumë, ndërsa unë këtu kamë përmendur ato shenja që janë vërtetuar me sunnet se janë; nga shenjat e vogëla dhe kam lënë ato shenja që nuk janë të vërtetuara në sunnet -këtë e kam bërë mbrenda kufijve të diturisë sime të shkurtër- pasiqë kam bër një shikim rreth atyre haditheve dhe jamë njoftuar me fjalën e dijetarëve që ka të bëjë me saktësinë apo dobësin e atyre haditheve, ndoshta ka edhe shenja tjera të vërtetuara e që unë nuk kam lexuar për to ndonjë hadith të sakët.
Këto shenja i kam përmendur pa rradhitje, ngase nuk kam lexuar ndonjë hadith apo hadithe që tregojnë rradhitjen e tyre, ashtuqë sëpari kam përmendur shenjat për të cilat thonë dijetarët se janë paraqitur dhe kanë kaluar, pastaj kamë qenë i kujdesshëm në përmendje e shenjave tjera dhe i kamë dhënë përparësi shenjave që vet ngjarjet japin të kuptojmë përparësin e atyre shenjave, si për shembull: “Paraqitja e fitneve” është para ngritjes së diturisë, ngase fitnet janë paraqitur në kohën e sahabëve, mandej kam përmendur luftën kundër Romakve para çlirimit të Istambollit, sepse hadithi ka ardhë në këtë formë dhe kamë përmendur çlirimin e Istambollit para luftës me qifutët, e që do të ndodhë në kohën e Isaut a.s, pasi që çlirimi i Istambollit do të jetë para paraqitjes së degjallit, ndërsa zbritja e Isaut a.s. do të jetë pas paraqitjes së Degjallit, e kështu me radhë……
Disa shenja mbeten të përmenden në fund, ngase nuk paraqiten vetëm pas shenjave të mëdha, siç janë rrënimi i Qabes nga dora e Habeshve dhe paraqitja e erës që do ti merrë shpirtërat e besimtarëve.
Ajo që duhet të dihet është: se shumë nga shenjat e kijametit fillimi i tyre është paraqitur në kohën e sahabëve dhe janë në shtim, pastaj vazhdimisht janë shtuar në disa vende por jo edhe në vendet tjera, ndërsa ajo me të cilën pason dita e Kijametit është intensifikimi i atyre, ashtuqë ngritjen së diturisë nuk i vie përballë vetëmse injoranca e plotë, por kjo nuk don të thotë: se nuk do të ekzistojë një palë që do të posedojë dituri, ngase do të jenë të të harruarë në mesin e injorantëve, me këtë krahaso shenjat tjera.1
Meriton të përmendet edhe ajo: se disa prej njerëzve, nga fjala “Shenjat e kijametit” nënkuptojnë se janë çështje të ndaluara, pasiqë janë prej shenjave të kijametit!
Ky rregull është i pa pranuar, ngase për ato shenja, që ka lajmëruar i Dërguari [sallallahu alejhi ve selem] se janë nga shenjat e kijametit, nuk don të thotë; se janë të ndaluara ose të urrejtura.
Garimi i barinjëve në ndërtimin e pallatëve, shtimi i pasurisë dhe pesëdhjet gra që do të kenë një kujdestar, nuk don të thotë se janë edhe të ndaluara, por janë shenja të kijametit dhe në këto shenja nuk kushtëzohet diç e tillë. Prandaj mundet të jenë nga të mirat, të këqiat, të lejuarat, të ndaluarat, të obliguarat dhe nga të tjerat, e që Allahu e din më së miri.

1 shiko:fet-hul barij ((13/16)), më vonë do të vijë shpjegim në detaje kur të flasim për ngritjen e diturisë dhe paraqitjes së injorancës.

Mbytja e Uthmanit r.a.

Kjo fitne ka ndodhur në kohën e sahabëve r.a. pas vrasjes së Umerit r.a. e që ishte dera e mbyllur e fitneve, e kur u vra ai u paraqitën fitne të mëdhaja dhe u paraqitën thirrësit e saj, e që ishin prej atyre që nuk ishte ngulitur besimi ende zemrat e tyre dhe nga munafikët të cilët para njerëzve i shfaqin të mirat, ndërsa në zemërat e tyre i fshehin të këqiat dhe kurthat që i pregadisin kësaj feje.
Transmeton Buhariu dhe Muslimi nga Hudhejfe r.a. se Umer ibn Hattabi r.a. ka pyetur kush nga ju e din hadithin e të Dërguarit të Allahut [salallahu alejhi ve selem] për fitnen?
Hudhejfe r.a. tha: unë e di ashtu siç e ka thënë i Dërguari [salallahu alejhi ve selem].
(Umeri r.a) tha: ma trego se ti je i guximshëm.
(Hudhejfa r.a.) tha:”I Dërguari i Allahut ka thënë: “sprovimin e njeriut me familjen, pasurin dhe fqiun e tij e shlyen namazi, lëmosha, urdhërimi në të mira dhe ndalimi nga të këqiat”. Umeri r.a. tha: nuk është kjo fitneja por ajo që lundron si valët e detit.
Hudheja r.a. tha:”O Emiri i Besimtarëve, mos ke frikë se në mes teje dhe asaj ka një derë të mbyllur”.
Umeri r.a. e pyeti: “dera do të hapet apo do të thehet?
Do të thehet, u përgjigjë Hudhejfeja r.a.
(Umeri r.a.) tha:” atëherë asnjëherë nuk do të mbyllet”
e pyetëm (pyetës është tabiinë) a e ka ditur Umer r.a. kush është dera?
Tha po, ashtu siç dihet se pas ditës vjenë nata.
Unë kam treguar hadith të vërtet që nuk përmban mendime të mia.
Deshëm ta pyesim dhe e i tham Mesrukut e ai e pyeti: kush është dera.
(Hudhejfeja r.a ) u përgjigjë: (është) Umeri r.a1.
Vërtetë ndodhi ashtu siç kishte paralajmëruar i Dërguari [salallahu alejhi ve selem], u vra Umeri r.a, u thye dera, u paraqiten fitnet dhe ndodhën sprovimet.
Fitneja e parë që ndodhi ishte mbytja e halifës së drejtë, dhëndrri i të Dërguari [salallahu alejhi ve selem], Uthmani i biri i Affanit r.a. nga dora e disa predikuesve të së keqes të cilët ishin tubuar nga Iraku,Egjipti dhe e mbytën në shtëpinë e tij1, në Medinen e shëndritur.
I Dërguari [salallahu alejhi ve selem] e kishte paralajmëruar Uthmanin r.a. se do të goditet nga një fatkeqësi, andaj Uthmani r.a. i ndalonte sahabët të luftojnë kundër kryengritësve, që mos të derdhet gjaku për të2.
Transmeton Ebu Musa El-Esh’arij r.a. se Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] doli në një kopsht prej kopshteve të Medines ….(vazhdon hadithi derisa thotë) ..erdhi Uthmani r.a., i thashë: ndal të kërkoj leje nga i Dërguari [salallahu alejhi ve selem].
I Dërguari [salallahu alejhi ve selem] tha: “lejoe dhe përgëzoje me xhennet dhe me atë një sprovim që do ta godet”3.
Në këtë hadith i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] e veqoi Uthmanin r.a. me sprovim edhe pse Umeri r.a. poashtu është vra, sepse Umeri r.a. nuk është sprovuar me atë që është sprovuar Uthmani r.a. nga mbisundimi i njerëzve e që kërkonin nga ai të heqë dorë nga hilafeti, duke e akuzuar se është i padrejtë ndaj tyre edhepse Uthmani r.a. njëherë i kishte bindur dhe i ishte përgjgjur akuzave që i kishin trilluar4.
Me vrasjen e Uthmanit r.a. ndodhi ndarja e muslimanëve, luftërat në mes sahabëve, përhapja e fitneve, zmadhimi i mosmarrveshjeve, degëzimi i mendimeve dhe betejat shkatërruese, e gjthë kjo në kohën e sahabeve.
Ndërsa i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] e dinte për fitnet që do të ndodhin në kohën e tyre, andaj një ditë kishte hypur mbi një kështjellë nga kështjellat e Medines dhe u tha:” a e shihni atë që e shoh unë?
Jo! u përgjigjën.
[i Dërguari [salallahu alejhi ve selem]] tha: Unë, shoh se mbi shtëpit e juaja zbresin fitnet siç bie shiu”5.
Imam Neveviju gjatë shpjegimit të hadithit thotë: përgjasimi i fitneve me shiun është në aspektin e përfshirjes dhe shpeshtësisë, e që është shenjë për luftërat që do të ndodhin mes tyre, siç ishte lufta e Deves, Siffinit, Harres, mbytja e Uthmanit dhe Husejnit [Allahu qoftë i kënaqur me ata dy]6.
1 shih në detaje: El-Bidaje ve Nihaje (7/170-191).
2 shih: El-Avasim vel Kavasim f. 132-137.
3 shih:sahihul Buhari-Kitabul Fiteni-Babul fitneti el-leti temuxhu kemvxhil behri (13/48-meal fet-h).
4 shih: (Fet-hul-barij 13/51).
5 shih: Sahihu Muslim-Kitabul Fiteni ve esh-shratus-saati (18/7-mea sherhi Nevevij).
6 shih: (sherhu Neveij limuslim- 18/8).

1 shih: Sahuhul Buhari-Kitabul Menakib-babu alamati nubuveti (6/603-604-meal fet-h), Sahihu Muslim-Kitabul fiteni ve esh-shratus-saati (18/16-17-mea sherh Imam Nevevi).

Paraqitja e atyre që pretendojnë se janë pejgamberë

Paraqitja e atyre që pretendojnë se janë pejgamberë

Nga shenjat e kijametit që janë paraqitur është: dalja e gënjeshtarëve të cilët pretendonin se janë pejgamber dhe ta janë afërsisht tridhjet gënjeshtarë.
Disa prej tyre janë paraqitur në kohën e Pejgamberit ësalallahu alejhi ve selem], në kohën e sahabëve dhe vazhdojnë të paraqiten.
Kufizimi i numrit në hadithe nuk ka për qëllim për gjithë ata që do të dalin ngase ata janë shumë nuk mund të numërohen, mirëpo hadithet kanë për qëllim gënjeshtarët që kanë arritur fuqi, janë shtuarë pasuesit e tyre dhe janë njohur në mesn e njerëzve.
Në dy sahihet nga Ebu Hurejra r.a. se i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Nuk bëhet Kijameti derisa të paraqiten afërsisht tridhjet mashtrues gënjeshtarë, të gjithë pretendojnë se janë të Dërguarë të Allahut”.
Transmeton Thevban r.a. se i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Nuk bëhet kijameti derisa fise të ummetit tim të mos i bashkangjiten mushrikëve, të adhurojnë idhuj. Vërtet në ummetin tim do të paraqiten tridhjetë gënjeshtarë, të gjithë do të pretendojnë se jan të dërguar, kurse unë jamë vula e Pejgamberëve dhe nuk ka Pejgamber pas mua”.
Hadithet që flasin për paraqitjen e këtyre gënjeshtarëve janë shumë, në disa transmetime thuhet se do të jenë tridhjetë siç qëndron në hadithin e Thevbanit r.a, ndërsa në disa transmetime tjera thuhet se do të jenë afër tridhjet, siç qëndron në transmetimin e Buhariut dhe Muslimit.
Nga këto tridhjet është paraqitur, Musjeleme Kedhabi në fundin e jetës së të Dërguarit [salallahu alejhi ve selem] i cili pretendojë se është pejgamber.
I Dërguari [salallahu alejhi ve selem] i dërgoi letër dhe e quajti Musejleme Kedhab (Musejleme Gënjeshtari).
Numri i pasuesve të këtij u rrit, të këqiat e tyre mbi muslimanët u shtuan derisa e vranë sahabët në kohën e hilafetit të Ebu Bekrit r.a. në luftën “El-Jemame” të njohur.
Gjithashtu është paraqitur Esved El-Ansi në Jemen dhe pretendoi se është pejgamber dhe sahabët e vranë para vdekjes së të Dërguarit [salallahu alejhi ve sele].
Është paraqitur Sexhah (emër femre) dhe ka pretenduarë se është pejgambere dhe është martuar për Musejlemen, mirëpo pas vrasjes së Musjlemes është kthyer në islam.
Poashtu është lajmëruar si pejgamber Tulejhate ibn Huvejlid El-Esedij pastaj është penduar dhe është kthyer në islam.
Pastaj është paraqitur Muhtar Ibn Ebi Ubejd Eth-Thekafij dhe ka shfaqur dashuri nda familjes së Pejgamberit [salalahu alejhi ve selem], ka kërkuar gjakun e Husejnit r.a. dhe janë shtuarë pasuesit e tij, andaj mbisundoi Kufen në fillim të hilafetit të Ibn Zubejrit r.a, pastaj e mashtroi shejtani dhe pretendoi se është pejgamber dhe se xhibrili i vjen me relevat.
Ajo që përforcon se ishte nga mashtruesit është transmetimi i Ebu Davudit pas hadithit të ebu Hurejres që është në dy sahihet ku përmendë gënjeshtarët “Nga Ibrahim En-Nehi’ se i ka thënë Ebu Ubejdete Selmanit: a sheh këtë (Muhtarin) se është prej atyre-gënjeshtarëve?
Thotë: Ubejde tha:Ai është nga kokat e tyre. (transmeton Ebu Davud).
Nga ata ishte edhe Harith Gënjeshtari që doli në kohën e sundimit të Abdul Melik ibn Mervanit dhe është vrarë.
Ndërsa në kohën e dinastis abasite janë paraqitur disa njerëz.
Kurse në kohën bashkohore është paraqitur Mirza Ahmed El-Kadijani në Indi dhe ka pretenduar se është pejgamber, se është Mehdiu që pritet dhe se Isau a.s. nuk është i gjallë në qiell…..dhe pretendime tjera të kota.
Ka pasur pasues dhe ndihmues, ndërsa shumë nga dijetarët i janë kundërvier dhe kanë shpjeguar se është njëri nga mashtruesit.
Vazhdojnë të paraqiten këta mashtrues gënjeshtarë një pas një, derisa të paraqitet Dexhalli me një sy (njërin sy e ka të verbër) siç transmeton Ahmedi nga Semurete ibn Xhundeb r.a. se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë në fjalimin e Tij në ditën që është zënur dielli” Betohem në Allahun nuk do të ndodhë kijameti derisa të dalin tridhjetë gënjeshtarë, i fundit i tyre është me një sy, gënjeshtarë”.
Nga këta gënjehtarë katër janë gra.
Transmeton Imam Ahmedi nga Hudhejfeja r.a. se Pejgamberi ësalallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Në ummetin tim do të ketë njëzet e shtatë gënjeshtarë, mashtrues nga ata janë katër gra, kurse unë jamë vula e Pejgamberëve dhe nuk ka Pejgamber pas mua.

Paraqitja e fitneve nga lindja

Paraqitja e fitneve nga lindja

Shumica e fitneve që janë paraqitur te muslimanët kanë lindur në lindje, atje ku del briri i shejtanit, ashtu siç ka lajmëruar Pejgamberi i mëshirës [salallahu alejhi ve selem].
Transmeton ibn Umer r.a se e ka dëgjuar të Dërguarin e Allahut [salallahu alejhi ve selem] duke thënë i kthyer në anën e lindjes: “Vërtet fitneja është atje, fitneja është atje, ku del briri i shejtanit”. (transmeton Buhariu dhe Muslimi), ndërsa në transmetimin e Muslimit (koka e kufrit është atje, ku lindë briri i shejtanit)-ka për qëllim lindjen.1
Transmeton ibn Abasi r.a se Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] ka bërë lutje: O Zot na beko në sain dhe muddin tonë (mjete matëse), bekoe Shamin dhe Jemenin tonë. Një njeri nga njerëzit: tha: “O Pejgamber i Zotit! Edhe në Irakun tonë” tha: Atje është briri i shejtanit, lindin fitnet dhe mosbereqeti është në lindje2.
Ibn Haxheri thotë: Fitneja e parë burimin e kishte në lindje, e që ishte shkak për përqarjen e muslimanëve, këtë e dëshiroi shejtani, dhe e gëzoi atë, poashtu bidatet kanë lindur në atë anë3.
Në Irak u paraqitën Havarixhët, Shiat, Revafidët, Batinitë, Kaderitë, Xhehmitë, Mu’tezilët.
Pastaj shumë të thëna tjera që janë mosbesim kanë dalur nga ana e lindjes, në anën e Mexhusve Persian, siç janë: Zerdeshtijetu, Manevijetu, Mezdekijjetu, Hinduizmi, Budizmi, së mbrami Kadijanit dhe Behait e që nuk janë edhe të fundit, e sekte tjera shkatërruese.
Gjithashtu paraqitja e Tatarve në shekullin e shtatë hixhri ishte nga lindja, nga duart e tyre u bë shkatërrim, të këqia dhe vrasje e madhe siç është shkruar në librat e historisë.
Deri më sot lindja ishte burimi i të këqiave, bidateve, lexhendave dhe ateizmit.
Qendra e ateizmit ishte Rusia, Kina, e që të dyja janë në lindje, poashtu dalja e dexhallit dhe xhuxh-mexhuxhve do të jet nga lindja, lusim Allahun s.v.t. të na mbrojë nga fitnet që janë paraqitur dhe ato që ende nuk kanë dalë.
Në këtë rast detyrohem që të përmendi se disa fitne që kanë ndodhur janë nga shenjat e kijametit pasiqë i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] i ka përmendur si shenja të kijametit, siç është beteja e siffinit dhe paraqitja e Havarixhëve.
Prandaj do të flasë shkurtimisht për disa fitne të mëdha të cilat kanë qenë shkak për përqarjen e muslimanëve dhe ndodhjen e të këqiave të mëdha.
1 briri i shejtanit-fuqia e shjetanit dhe pasuesit e tij, ose dielli ka bri. Dhe thuhet se shjetani e afron afron kokën e tij me diellin që t’i bëhet sexhde atij kur adhuruesit e diellit e adhurojnë. (shih fet-hul bari- 13/46)
2 transmeton taberaniu dhe transmetuesit janë të besuar.
3 shih: Fet-hul Bari- 13/47.
Paraqitja e Havarixhëve (të dalurit kundër Aliut r.a)

Paraqitja e Havarixhëve (të dalurit kundër Aliut r.a)

Nga fitnet të cilat kanë ndodhur është paraqitja e Havarixhëve (të dalurve) kundër Aliut r.a, fillimi i paraqitjes së tyre ka qenë pas përfundimit të betejës së Siffinit dhe marrveshjes në mes banorëve të Irakut dhe të Shamit për gjykim në mes dy palëve.
Gjatë kthimit të Aliut r.a për në Kufë, Havarixhët u ndanë nga ai-ishin në ushtrinë e tij-dhe u vendosën në një vendë që quhet “Harura”, numri i tyre ishte tetë mijë ushtarë dhe thuhet se ishin gjashtëmbëdhjet mijë.
Aliu r.a dërgoi deri te ata Ibn Abasi r.a të diskutoj me ta, ashtuqë një pjesë e tyre u kthye dhe hyri nën respektin e Aliut r.a.
Havarixhët përhapën se Aliu r.a është kthyer nga gjykuesit, andaj një pjesë e Havarixhëve pranuan të kthehen nën respektin e Aliut r.a, pastaj Aliu r.a u mbajti atyre një fjalim në xhamin e Kufës, e ata thirrën nga anët e xhamisë “Nuk i takon gjykimi përveq Allahut” dhe i thanë:Ke bërë shirk, dhe ke pranuar që njerëzit të gjykojnë dhe nuk ke gjykuar me librin e Allahut.
Aliu r.a u tha atyre: Ne ua kemi borgj juve tri gjëra: Nuk u ndalojmë nga xhamitë, e as të drejtën e juaj në fej’ë (plaqkë të luftës) dhe nuk ju luftojmë derisa nuk bëni shkatërime në tokë.
Pastaj ata u bashkuan në një vend dhe mbytënin ata që kalonin pranë tyre nga muslimanët, pranë tyre kaloi Abdullah ibn El-Eret1 me bashkëshortën e tij kurse ata e mbytën, ndërsa gruas së tij ia çan barkun dhe ja nxorrën fëminë.
Kur dëgjoi për këtë Emiri i Besimtarëve, Aliu r.a. dhe i pyeti se kush e ka mbytur? Thanë: ne, të gjithë e kemi mbytur.
Aliu r.a. u pregadit për luftë dhe i takoi në vendin e njohur “En-Nehrevan2”, atje pësuan disfatë të madhe nga Aliu r.a. dhe nuk shpëtoi nga ata vetëmse një pakic prej tyre.
I Dërguari [salallahu alejhi ve selem] ka lajmëruarë për daljen e kësaj pale në këtë ummet dhe hadithet kanë arritë shkallën e hadithit mutevatir (hadith që vie me shum zingjirë), derisa Ibn kethiri ka përmend më tepër se tridhjet hadithe që janë transmetuarë në sahihe, sunene, dhe mesanide3 (koleksione të haditheve) .
Nga ato hadithe është ajo që transmeton Ebu Seidi r.a. se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “ Do të dalë një grup kur të ndodhë përqarja në mes muslimanëve, i lufton ata pala e cila është më afër

1 Abdullah ibn Habab ibn El-Eret Et-Temimij është sahabij i nderuar, i lindur në kohëne Pejgamberit [salallahu alejhi ve selem] dhe i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] e quajti Abdullah,e kanë mbytur Havarixhët në v.37 h.
2 shih: vend afër Bagdatit të Irakut.
3 shih: El-Bidaje ve Nihaje (7/290-307).

së vërtetës” (Transmeton Muslimi)4.
Gjithashtu transmetohet nga ai (Ebu Seid r.a.) se kur është pyetur për Hururijet? Ka thënë: nuk e di se ç’farë janë hururijet? Kamë dëgjuarë Pejgamberin [salallahu alejhi ve selem] duke thënë: “do të del në këtë ummet-nuk ka thënë nga ky ummet- njerëz do të nënçmoni namazi tuaj në krahasim me namazin e tyre, e lexojnë Kur’anin nuk e kalon fytin e tyre, dalin nga feja ashtu siç del shigjeta nga harku” (Transmeton Buhariu).

I Dërguari [salallahu alejhi ve selem] ka urdhëruar për luftimin e Havarixhëve dhe ka lajmëruar se në mbytjen e tyre ka shpërblim për atë që i mbytë, e që është agrument për prishjen e këtij fraksioni, largësinë e tij nga islami dhe ndikimin e tij në fitne e shqetësime.
Transmetohet në dy sahihet (Buhariun dhe Muslimin) nga Aliu r.a. se ka dëgjuarë të Dërguarin [salallahu alejhi ve selem] duke thënë: “Do të dalin njerëz në kohën e fundit me dhëmbë të vegjël (të rinjë), mendjelehtë, thonë fjalët më të mira të krijesave, ndërsa besimi i tyre nuk kalon fytin e tyre, dalin nga feja shtu siç del shigjeta nga shtiza. Ku do që ti gjeni mbytni ngase për mbytjen e tyre ka shpërblim në ditën e kijametit për ata që i mbysin”.

Imam Buhariu thotë: “Ibn Umeri i shihte si krijesa më të këqia të Allahut”. Dhe thotë:”Ata kanë bartë kuptimin e ajeteve që janë zbriturë për mosbesimtarët, dhe ia kanë përshtatur besimtarëve”1.
Ibn Haxheri thotë:”Është rritur fitneja me ta, janë zgjeruarë në besimin e tyre të prishur, kanë zhvlerësuarë gurëzimin e të martuarit (që bën amoralitet), kanë prerë dorën e vjedhësit në sqetull, kanë obliguarë namazin për gruan që është në menstruacione, kanë llogaritur të pa fe atë që le urdhërimin në të mirë dhe ndalimin nga e keqja nëse ka pasur mundësi ta bëjë, nëse nuk ka pasur mundësi ta kryej ka bërë mëkat të madh, ndërsa ai që bën mëkat të madh në shikimin e tyre ka hukmin e mosbesimtarit, nuk kanë pranuarë pasurin e mosbesimtarëve (që ishin nën mbrojtjem e shetit musliman dhe paguanin tatimin sipas marrëveshjes) e as nuk u ndërhynin atyre, ndërsa i mbytnin, robëronin dhe plaqkitnin ata që i takonin fesë islame ”2.
Havarixhët vazhdojnë të dalin derisa i fundit i tyre do të arrijë dexhallin, siç ka ardhë në hadithin që Ibn Umeri r.a. se i Dërguari I Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë:”Paraqiten njerëz e lexojnë Kur’anin, nuk e kalon fytin e tyre, sa herë që paraqitet një bri (grup) shkurtohet”
Ibn Umeri thotë: kam dëgjuarë të Dërguarin [salallahu alejhi ve selem] duke thënë: “Sa herë që del një bri (grup), shkurtohet (më tepër se njëzet herë) derisa të del dexhalli në ushtrin e tyre3”

4 shih: sahihu Muslim-kitabu zekat (7/168-mea sherh Nevevij).
1 shih: sahihul buhari-kitabu istitabetul murtedin, babu katlil havarixh (12/282-meal Fet-h), ibn Haxheri thotë:zingjiri është i saktë.
2 shih: fet-hul Barij (12/285).
3 shih: sunen ibn Maxheh , el-mukadimeh, babu dhikril Havarixh (1/61) dhe hadithi është hasen.

Përhapja e sigurisë
Transmeton Ebu Hurejra r.a se i Dërguari ësalallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Nuk bëhet Kijameti derisa të ecë udhëtari prej Irakut e në Mekke dhe nuk ka frikë përveç nga humbja e rrugës”
Kjo ka ndodhur në kohën e Sahabëve r.a. kur islami dhe drejtësia e tij përfshiu vendet e çliruara nga muslimanët.
E përfërcon këtë hadithi që e kemi prëmendur më herët kur i Dërguari ësalallahu alejhi ve selem] i tha Adijjut r.a. “O Adijj! A e ke parë “El-Hiretu”?
I thashë: nuk e kam parë, por jamë lajmëruar për të.
Tha: Nëse jeton gjatë do të shohish gruan që udhëton nga El-Hiretu derisa të bëjë tavaf në Mekke dhe nuk frikësohet nga askush përveç Allahut…”.
Kështu do të jetë në kohën e Mehdiut dhe të Isaut a.s, kur drejtësia do të përfshijë vendet në të cilat bëhet padrejtësia.
Rëndësia e Ushtrimeve Ushtarake për Muslimanin

Rëndësia e Ushtrimeve Ushtarake për Muslimanin

I Dërguari i Allahut [paqja dhe mëshira e Allahut qoft mbi të] ka thënë: “dyshohet t’ju sulmojn popujt prej çdo horizonti, sikurse i vërsulen enës me ushqim.
E pyetën, o i Dërguari i Allahut! a pse do të jemi pak në atë kohë?
tha: Ju në atë koh do të jeni shumë, mirëpo do të jeni si shkuma e vërshimës, nxirret frika nga zemrat e armiqëve tuaj, e në zemrat tuaja vendoset sëmundja e Vehmit?!
E pyetën: Po çka është Vehmi o i Dërguari i Allahut?
Tha: Dashurija ndaj jetës së kësaj bote dhe urretja e vdekjes.
I Dërguari i Allahut [paqja dhe mëshira e Allahut qoft mbi të] ka thënë: “Kur të bëni tregtinë me kamat, e të merrni bishtat e lopëve (të merreni me blektori), e të kënaqeni me bujqësi dhe e leni xhihadin-luftën për hirë të Allahut xh.sh-Allahu do t’ua mbisundoj mbi ju nënçmimin dhe nuk ia heq derisa të ktheheni në fenë e juaj.
Të dy hadithet kanë një kuptim-ku nuk ka dyshim se përshkruajnë gjendjen e Muslimanëve në ditën e sotme, e duan këtë jet e urrejnë vdekjen dhe kanë lënë xhihadin dhe Allahu xh.sh i ka mbisunduarë mbi ata popujt mosbesimtarë që t’ua shijojnë nënçmimin dhe poshtërsinë si dënim i caktuar që zbret doemos në ata që e lënë xhihadin sikurse ka thënë Allahu i madhëruar: {O ju që besuat ç’është me ju që kur u thuhet: “Dilni në (luftë) në rrugën e Allahut”, ju u rënduat në vend (si të ishit të gozhduar).
A mos ishit më të kënaqur në jetën e kësaj bote se sa me atë të ardhmen? Përjetimi i jetës së kësaj bote ndaj asaj të ardhmes nuk është asgjë.
Nëse nuk dilni (në luftë) Ai ju dënon me një dënim të rëndë ju zëvendëson me një popull tjetër, dhe Atij nuk i bëhet fare dëm.
Allahu është i gjithëfuqishëm për çdo gjë. (Et-Tevbe 38 39)
Dënimit i rëndë e i dhimbëshëm që përmendet në këtë ajet është mbisundimi i përmendur në hadith (fjalën e të Dërguari [salallahu alejhi ve selem]) e transmetuar nga i biri i Omerit dhe prej tij është edhe vërsulja e popujve në transmetimin e Thewbanit.
Përmbledhja thelbësore në këtë është ashtu sikurse na ka lajmëruar i Dërguari i Allahut [paqja dhe shpëtimi qoftë mbi të] ku ka thënë: “Nuk ua largon atë (nënçmimin) derisa të ktheheni në fenë e juaj.
Kjo bëhet duke iu kthyerë xhihadit të përmendur në fillim të hadithit, ku përputhet plotësisht me fjalën e Allahut xh.sh: {Luftoni të gjithë idhujtarët pa dallim, siç ju luftojnë ata juve pa dallim, e dine se Allahu është me ata që ruhen (të këqijave)}. (Et-Tevbe 36), po ashtu fjala e Lartmadhëruarit: {Luftoni ata (idhujtarët) derisa të zhdukët prapagandimi i idhujtarëve dhe derisa të aplikohet feja vetëm për Allahun xh.sh..} (El-Bekare 193).
Nuk ka dyshim ky urdhër hyjnorë do të na rrjedhon pyetjen dhe ajo është: Se si ne të zbatojmë këtë urdhër kur në ne -Muslimanët- dobësia, përqarja dhe sprovimet janë aq shumë saqë të urtin e hutojnë?
I përgjigjemi me fjalët e arta të Ibni Tejmijes ku thot:obligohet përgatitja për xhihad me pregaditjen e forcës (ushtarake) dhe (mjeteve luftarake) kuajve të caktuar për betej në kohën e ndodhjes në dobësi ngase çka nuk e arrin të krryhet obligimi vetëm me të ajo është e obliguar Vaxhib.
Pregaditja për luftë është dy lloje:

1.
Pregatitje me besim të thellë e dituri fetare dhe pastrim shpirtëror siç thot Allahu xh.sh: {T’ju lexoj shpalljen e Tij, ti pastroj ata, t’ua mësoj kur’anin dhe sheriatin}. El-Bekare 193

2.
Pregatitje materiale: me pregaditjen e forcës ushtarake, ushtrime e saja dhe dhënjë të pasuris në rrugën e Allahut.

Do të kthehemi që ta shpjegojmë pregaditjen shpirtërore mirëpo tani fillojmë me shtyllat thelbësore esenciale në përgaditjen materiale për xhihad pasiqë ka qenë shkak i shkrimit të këtij libri dhe themi se Allahu s.v.t. na ka urdhëruar në të në fjalën e Tij, ku thotë: {E ju përgadituni sa të keni mundësi force (mjete ushtarake) e kuaj të caktuar për betej kundër atyre (që tradhtojnë), e me të (përgaditje) ta frikësoni armikun e Allahut, armikun tuaj dhe të tjerët, të cilët ju nuk i dini (se kush janë) e Allahu i din ata. Çka do që shpenzoni për në rrugë të Allahut ajo do tju kompenzohet dhe nuk do t’ju bëhet e padrejt}.
Komenti i këtij ajeti ka ardhur në transmetimin e Ukbe ibn Amrit ka thënë: E kam dëgjuar Pejgamberin [salallahu alejhi ve selem] duke thënë dhe ai ishte hypur në Minber: “E ju përgadituni sa të keni mundësi force” Vërtet forca është gjuajtja, Vërtetë forca është gjuajtja, vërtetë forca është gjuajtja”.
Ky është komenti ajetit nga vet i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem], e që është tekst shqarues në tematikën e mospajtimeve në mes atyre të cilëve thonë se pregaditja për xhihad është ushtrimi i përdorimit të armës dhe atyre që thonë se pregaditja është edukimi dhe pastrimi (shpirtëror).
Vërtetë hadithi qartëson se forca të cilën e ka urdhëruar Allahu xh.sh. në përgaditjen e saj është forca materiale prej armëve të ndryshme gjuajtse duke bërë ushtrimet e përdorimit dhe kjo është prej asaj që nuk i takon Muslimanit lënja e saj siç do të përmendim në hukmin e ushtrimeve ushtarake.
E për sa i përket edukimit dhe pastrimit (shpirtëror) kjo hyn nën pregaditjen e besimit për xhihad (apo luftë për hirë të Allahut) madje është obligim dhe për këtë do të përmendim argumentet më vonë.
Kampet ushtarake dhe fusha e xhihadit nëse mirëmbahet, është vendi më i mirë për edukimin e burrave dhe zbulimin e xeheve,e sjelljeve të tyre e që e mundësonë këtë bashkveprimi i gjatë dhe ballafaqimi me vështirësi dhe udhëtime.
Ne do të flasim për pregaditjen e besimit (shpirtëror) më tepër se në një vendë në këtë libër nëse do Allahu xh.sh. dhe nuk ka diskutim për domosdoshmërinë e pregaditjes shpërtërore sëbashku me pregaditjen materiale, mirëpo të bartet kuptimi pregaditjes në ajet vetëm në anën shpirtërore apo marrja e pregaditjes shpirtërore arsye për lënjën e pregaditjes materiale dhe ushtrimeve, është një gjë që e refuzon teksti Kur’anor dhe hadithi dhe ne nuk pajtohemi me atë.
Pëfundimi është: se rëndësija e ushtrimeve ushtarake vie nga ajo, se është njëra nga format e përgaditjes për xhihad, ndërsa xhihadi është rruga me të cilën Muslimanët lirohen nga hidhërimi i Allahut të lartëmadhëruar dhe prej jetës së poshtëruar dhe nënçmuarë të cilën e përjetojnë në këtë kohë.

Shtimi i pasuris dhe mosnevoja për lëmoshë

Shtimi i pasuris dhe mosnevoja për lëmoshë
Transmeton Ebu Hurejre r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi v
e selem] ka thënë: “Nuk bëhet kijameti derisa të shtohet pasuria te ju, ashtuqë tepron derisa e mundon të pasurin se kush do ta pranoj sadakan (Lëmoshën) e tij, e thërritet njeriu te i pasuri, e thotë nuk kam nevojë për pasuri.1
Transmeton Ebu Musa r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Do tu vijë njerëzve një kohë, ku njeriu do të kërkojë ta jep sadakan nga ari, e pastaj nuk do të gjejë dikë që do ta pranojë”2.
Ka lajmëruar i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] se Allahu s.v.t do ti jep (mirësi) këtij ummeti, do t’ia hapë thesarët e tokës dhe sundimi i këtij ummeti do të shtrihet në lindje dhe perëndim, siç qëndron në hadithin që e transmeton Theubani r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Allahu ma mblodhi tokën dhe ma afroj, e pashë lindjen dhe perëndimin e saj, padyshim sundimi i ummetit tim do të arrijë në gjithë atë që më është afruar dhe më janë dhuruar dy pasurit e kuqeja (ari) dhe e bardha (argjendi)”3.
Gjithashtu i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] thotë: “Më janë dhuruar çelsat e depove të tokës ose çelsat e tokës”4.
Thotë Adijj ibn Hatim r.a : “Duke qenë te i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] erdhi një njeri dhe u ankua nga varfëria, pastaj erdhi një tjetër dhe u ankua nga plaqkitjet në rrugë, mandej i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] më tha: O Adijj a e ke parë El-Hirete? Thashë: Nuk e kam parë, por kam dëgjuar për të. Tha i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem]:Nëse jeton gjatë do të shohish gruan që do të vijë nga El-Hiretu në Qabe për të bërë tavafin dhe nuk do të ketë frikë përveç nga Allahu s.v.t.
Thashë në vete, e ku do të jenë plaqkitësit e rrugëve nga Tajji (fis i cili ka jetuar në mes Irakut dhe Hixhazit dhe kanë plaqkitur atë që ka kaluar nga vendi i tyre, prej këtij fisi ishte Adij ibn Hatim andaj u habit se si do të kaloj gruaja në tokën e tyre dhe nuk do të ketë frikë)të cilët kanë ndezë vendet (bëjnë shkatrrime në tokë)?!!
Tha:Nëse jeton gjatë do të fitohen pasurit e Kisras.
E pyeta:Kisras birit të Hermuzit? U përgjigj:Po, Kisras birit të Hermuzit, dhe nëse jeton gjatë do të shohish të pasurin që do të delë me dorën e mbushur plot ari ose argjend, kërkon kush do ta pranojë dhe nuk do të gjejë dikë që do ta pranojë nga ai…..”

1 shih:sahihul Buhari, Kitabul Fiteni (13/81-82 meal Fet-h), sahihu Muslim, Kitabu Zekat, babu kulu nev’i minel ma’rufi sadekah (7/97 mea sherh Nevevij).
2 shih: sahihu Muslim, Kitabu zekati, babu kulu nev’i minel ma’arufi sadekah (7/97 mea sherh Nevevij).
3 Sahih Muslim, kitabul fiteni ve eshratus saati (18/13 mea sherh Nevevij).
4 shih: sahihu muslim, kitabul fedail, babu havdi nebijjina ve sifetuhu (15/57-mea sherh Nevevij).
Thotë Adijj: Kam parë gruan se si udhëton prej El-Hiretu në Qabe bën tavaf nuk frikësohet nga askush përveç Allahut s.v.t, dhe isha prej atyre që i kanë hapur pasurit e Kisras, e nëse jetoni do të shihni atë që ka lajmëruar i Dërguari [salallahu alejhi ve selem], se si njeriu do të dalë me dorën e tij të mbushur (ari ose argjendë)1”.
Shumë nga paralajmërimet e të Vërtetit [salallahu alejhi ve selem] janë realizuar, ashtuqë në kohën e Sahabëve u shtua pasuria përshkak çlirimeve që ndodhnin, e ndanin pasurin e Persianëve dhe Romakëve, pastaj pasuria tepronte në kohën e Umer ibn Abdulazizit, derisa njeriu donte të jepte sadaka mirëpo nuk gjente dikë që to ta pranojë.
Gjithashtu pasuria do të shtohet në kohën e fundit (para Kijametit), derisa njeriu do t’i afroj dikujt pasuri e ai do të pëgjigjet:nuk kamë nevoj për të.
Kjo është shenjë-e që Allahu e din më së miri- për atë që do të ndodhë në kohën e Mehdiut dhe të Isaut a.s.2 nga pasuria e madhe dhe bereqetet e thesarët që do t’i nxjerrë toka.
Në hadithin që e transmeton Ebu Hurejra r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Do të nxjerrë toka nga mbrendësia e saj diçka të ngjajshme me shtyllat, nga ari dhe argjendi”, vie Vrasësi dhe thotë: për këtë kam mbytur, vjenë ai shkëputësi dhe thotë: për këtë i ka shkëputur mardhëniet me të afërmit, vjenë vjedhësi thotë: për këtë kam këputur dorën time, pastaj e lënë dhe nuk marrin asgjë nga ajo”3.
Ibn Haxheri thotë: Ndoshta mos nevoja për pasuri dhe lërja e tyre pasurin, në kohën kur të paraqitet zjarri do të jetë sepse janë të zënur me tubimin, andaj askush nuk shikon në pasuri, por mundohet çdonjëri të lehtësohet (lirohet-mos të ngarkohet).
Atë që e ka thënë Ibn Haxheri se mosnevoja e njerëzve për pasuri dhe lërja e tyre pasurin do të jetë sepse, janë të zënur me tubimin, nuk don të thotë se nuk mundë të ketë edhe shkak tjetër, siç është pasuria e madhe që do të ndodhë në kohën e Mehdiut dhe Isaut a.s, ashtuqë mosnevoja për pasuri do të ndodhë në dy kohë- edhe nëse janë të largëta-për dy shkaqe të ndryshme, e Allahu e din me se miri.
1 shih:sahihul Buhari, kitabul menakib, babu alamatin nubuveti fil islam (6/610-611-meal fet-h).
2 shih: (Fet-hul barij-13/87-88)
3 shih: Sahihu Muslim, kitabu Zekati, babu kulu nev’in minel ma’rufi sadekah (15/98-mea sherh imam Nevevij), shih: Fet-hul Barij (13/88).
Vdekja e Pejgamberit [salallahu alejhi ve selem]

Vdekja e Pejgamberit [salallahu alejhi ve selem]
Nga shenjat e kijametit është vdekja e Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] siç qëndron në hadithin që e transmeton Avf ibn Malik r.a se i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Numëro gjashtë ndodhi që do të ndodhin para kijametit::Vdekja ime…….(hadithi vazhdon1)
Vdekja e Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] ishte prej fatkeqësive më të mëdha që kanë rënë mbi muslimanët.
Në sytë e sahabëve bota ishte errësuar kur vdiq i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem].
Thotë Enes ibn Malik r.a : Në ditën kur hyri i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] në Medine, hyrja e tij e shëndriti çdo gjë, e kur ndodhi dita në të cilën vdiq ai, nga vdekja e tij u errësua çdo gjë, nuk i largonim duart dot nga i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] -gjersa ishim në varrimin e tij- derisa ia mohonim këtë zemrave tona2.
Thotë ibn Haxheri: Enes ibn Maliku r.a. ka për qëllim se jeta kishte ndyshuar nga ajo që e kishin përjetuar në kohën e Tij (të Dërguarit [salallahu alejhi ve selem]), nga lidhja që ishte mes tyre, pastërtia e zemrave, butësia dhe mësimet e edukatën që ua afronte i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem]3.
Me vdekjen e tij u ndal shpallja nga qielli, siç qëndron në pëgjigjen e Umu Ejmen dhënë Ebu Bekrit dhe Umerit r.a, kur ata dy e vizituan në shtëpi pas vdekjes së të Dërguarit [salallahu alejhi ve selem].
Erdhi Ebu Bekri r.a. dhe Umeri r.a tek ajo në vizitë, ndërsa ajo filloi të qaj, i thanë ç’farë të shtyu të qash? Ajo që është te Allahu është më e mirë për të Dërguarin [salallahu alejhi ve selem].
Umu Ejmen u përgjigjë: Nuk qaj pse nuk e di, se ajo që është te Allahu është më e mirë për të Dërguarin [salallahu alejhi ve selem], por, qaj ngase vahji (shpallja) është ndërprerë nga qielli, me këto fjalë i shtyu edhe ata dy të qajn, bashkë me te4.
Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] ka vdekur ashtu siç vdesin njerëzit tjerë, ngase Allahu s.v.t këtë botë e ka bërë, botë kaluese për në botën tjetër të përjetshme, ashtuqë askujt në këtë botë nuk ia ka caktuar të mbetë përgjithmon.
Allahu s.v.t thotë:{Ne, asnjë njeri para teje (Muhamed) nuk i dhamë jetë të përhershme, e nëse ti vdes, a mos do të mbesin ata përgjithmon? Çdo krijesë do të shijojë vdekjen, e Ne, në shenjë sprove ju sprovojmë me vështirësi e kënaqësi, dhe ju ktheheni te Ne}.

1 shih:sahihul buhari-Fet-h (6/277)
2 shih:xhamiu Tirmidhij, ebvabul menakib, (10/87-88 me shpjegim Tuhfetul Ehvedhij). Thotë: shjeh shujab El-Arnauti në “sherhu sunneh” zingjiri është i saktë.
3 shih:Fet-hul Barij (8/149)
4 shih:sahih muslim, kitab fadailu sahabeh-babu fadailu Umu Ejmen (16/9-10- sherh imam Nevevi)
Ky ajet dhe ajete tjera e bëjnë të qartë se çdo person do ta shijojë vdekjen edhe sikur të jetë zotëriu i krijesave dhe Imami (prijësi) i të dëvotshmëve, Muhamedi [salallahu alejhi ve selem].
Vdekja e Tij ishte, siç thotë; Kurtubiu gjëja e parë që bastisi Islamin, pastaj vdekja e Umeri r.a.
Me vdekjen e Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] ndërpritet vahji, vdes pejgamberllëku, ndërsa sherri i parë që është paraqitur ka qenë dalja e arabëve nga feja dhe gjëra tjera, andaj vdekja e Pejgamberi [salallahu alejhi ve selem] ishe shkëputja e parë e hajrit dhe pakësimi i parë i tij.
Ebu Bekri r.a thoshte: Do të ndodhin, ndodhi padyshim pas vdekjes së Tij, gjoksat dhe brinjët do të zihen me to.
Ndërsa Safijjetu bintu Abdil Mutalib r.a thoshte:
Për Zotin nuk e qaj Pejgamberin [salallahu alejhi ve selem] për mungesën e tij, por ajo që i frikësohem, vrasjeve që do të vinë pas Tij.1

Piczo